Fandom: Gravitation
Shuichi stał przed lustrem i uśmiechał się szeroko do swojego odbicia. To już rok, odkąd jest z Yukim. Z tej okazji obaj wybierali się do najdroższej restauracji w mieście. Shuichi nie mógł się nacieszyć tym, że Yuki tak długo z nim wytrzymuje. Co prawda, jak w każdym związku były wzloty i upadki, ale najważniejsza w tym wszystkim była miłość.
- Gdzie ja położyłem ten krawat... O, jest – Shu wziął z pralki swój ulubiony krawat z królikiem i zaczął się z nim szamotać naokoło szyi. Wiązał, wiązał i nie mógł zawiązać.
- Daj, pomogę ci – powiedział głębokim, rozbawionym głosem stojący w progu Yuki. Podszedł do zaczerwienionego ze wstydu Shu i precyzyjnym ruchem zawiązał mu nieszczęsny krawat.
Shu pomyślał, że Yuki to najpiękniejsza osoba na Ziemi. Blond włosy miał zaczesane do tyłu, a na czoło wymykały się niesforne kosmyki. Eiri wyglądał bardzo elegancko w nowym, granatowym garniturze. Pachniał przyjemnie wodą kolońską, którą Shuichi podarował mu pod choinkę.
- No, nie gap się tak, tylko chodź – wyrwał go z zamyślenia Yuki. Shuichi przytaknął zaaferowany i zarzucił mu ręce na szyję.
- Kocham cię – wyszeptał w jego policzek. Yuki odsunął go delikatnie i pocałował w czoło.
- Ubieraj buty.
***
Restauracja była najlepszym lokalem w mieście. Panowała tam bardzo miła atmosfera, a obsługa perfekcyjnie wykonywała swoje zadania. Poza tym jedzenie było bardzo smaczne. Mężczyźni zajęli zamówiony wcześniej stolik ze świecą i wazonikiem z kwiatami pośrodku. Od razu zjawił się kelner. Yuki złożył zamówienie.
- Jejku, Yuki, to naprawdę już rok... – Shuichi zapatrzył się w płomyk świecy. – Ciekawe czy dotrzymamy do drugiej rocznicy.
- Kto wie – odpowiedział mu Eiri. Przyniesiono zamówienie. Shuichi od razu zabrał się do pałaszowania pysznej potrawy. Yuki wzniósł toast.
- Za nas.
- Za nas.
Stuknęli się kieliszkami. Yuki patrzył na Shuichiego i myślał o tym, jak on słodko wygląda, kiedy je. Szczerze powiedziawszy, to Yuki zaczął myśleć, kiedy ta cholerna kolacja się wreszcie skończy i będą mogli iść do domu, do sypialni.
Shuichi skończył jeść i upił trochę wina z kieliszka. Obserwował Yukiego, jedzącego swoją porcję. Muzyka grała nastrojowo i Shu zachciało się zaśpiewać coś romantycznego. Ale jakoś żal mu było odchodzić od stołu. Nagle Yuki poderwał głowę. Shu dostrzegł w jego oczach jakiś dziki żar.
- Yuki... co się stało? – zapytał niepewnie. – Nie smakuje ci?
Ale Yuki zdawał się go nie słyszeć. Poderwał się z krzesła.
- Długopis! – krzyknął. – Potrzebny mi długopis!
- Yuki! – Shuichi był totalnie zaszokowany. – Co się stało?
Ludzie patrzyli na Eiriego zdumieni i zniesmaczeni. Za to blondyn wydawał się nie kontaktować z otoczeniem. Rozglądał się dziko po lokalu, ciągle marudząc o długopisie. Podszedł do niego kelner.
- Proszę – powiedział, dając mu upragniony długopis. – Niech pan się uspokoi.
Yuki wyrwał mu pisadło z ręki i usiadł gwałtownie. Natychmiast pochylił się nad serwetką i zaczął na niej coś zawzięcie pisać.
- Yuki... – Shuichi był zdekoncentrowany. – Co ci się stało? Co tam piszesz?
Pisarz mamrotał coś do siebie, w ogóle nie zwracając uwagi na swojego partnera. Shuichiego coś ukłuło w serce. Co mogło się stać? Shindou powoli zaczął się domyślać. Yuki zapisał już prawie wszystkie serwetki, jakie mieli na stole. Zaczął rozglądać się za następnymi, jak dzikie zwierzę wypatrujące ofiary.
- Cholera! – warknął do siebie. Wstał gwałtownie od stołu, chwytając zapisane serwetki.
- Jedziemy do domu – rzucił zdesperowany w stronę Shu. Zanim chłopak zdążył mrugnąć, był już ciągnięty w stronę mercedesa. Opuścili restaurację i skonfundowanych gości.
Wokalista został bezceremonialnie wepchnięty na tylne siedzenie wozu. Już po chwili Yuki pędził jak szalony ulicami Tokio. Shuichi modlił się w duchu, żeby nie zdarzył się wypadek. Eiri prawie potrącił jakąś starszą panią.
W końcu dojechali do domu. Yuki wypadł z samochodu jak torpeda i pognał do apartamentu.
- Yuki... – wyszeptał smutno Shuichi i powlókł się do mieszkania.
Blondyn już siedział w swoim gabinecie. Zawzięcie stukał w klawisze laptopa. Wokół niego, na stole, walały się serwetki. Koszulę miał rozpięta pod szyją, na twarzy rumieńce, a wzrok był drapieżnie utkwiony w ekranie komputera. Shuichi opierał się o framugę i patrzył smutnymi oczyma na swojego ukochanego. Tak... Takie sytuacje zdarzały się w ich życiu. Choć nie często, ale jednak. To był nagły przypływ weny twórczej. Tak to jest, jak się ma za partnera genialnego pisarza, pomyślał gorzko Shuichi. Co prawda nigdy nie przeszkadzały mu te napady Yukiego, ale teraz jego serce było rozdzierane na strzępy. Dlaczego to musiało nastąpić akurat w ich rocznicę? Shuichi wiedział, że na dzisiaj to już koniec wspólnych, romantycznych chwil. Czar prysnął jak bańka mydlana. Shindou westchnął boleśnie i poszedł się wykąpać.
Pod prysznicem ciągle słyszał stukot klawiszy i gadaninę Yukiego do samego siebie. Zwykle, kiedy Eiri tworzył, robił to cicho, dużo myślał. Ale podczas nagłych napadów weny zamieniał się w totalnego dzikusa. Zazwyczaj potem książki powstałe z takich napadów okazywały się być bestsellerami. Coś w Shuichim mówiło: "Uspokój się. Zrozum to. Wybacz mu, przecież go kochasz. Jutro to nadrobicie". Ale coś z drugiej strony mówiło: "Widzisz jaki podły? Zostawił cię. Nie zwrócił na ciebie najmniejszej uwagi. Zepsuł ci ten piękny wieczór. Książka jest ważniejsza od ciebie!". Shuichi potrząsnął gwałtownie głową i polał ją lodowatym strumieniem wody.
- Zamknijcie się! – krzyknął i wyszedł spod prysznica.
Jeszcze raz zajrzał do gabinetu. Ubrany był w obcisłą, białą koszulkę odkrywającą pępek i białe bawełniane majtki. Mokre włosy okalały jego zaróżowioną twarz. Yuki nadal pisał zawzięcie. Shuichiemu przyszło na myśl, że klawiatura zaraz zacznie się palić.
- Yuki... – zaczął nieśmiało. – Yuki, słyszysz mnie? – wszedł głębiej do pokoju. Może jednak uda mu się coś zdziałać? Może Yuki... Niestety, kiedy zobaczył spojrzenie blondyna, te nadzieje rozbiły się jak bombka. Pisarz przelotnym wzrokiem omiótł postać różowowłosego piosenkarza, rzucił coś w stylu "Idź spać" i pisał dalej. Shuichiemu zebrało się na płacz. Ale postanowił – nie zrobi tego. Będzie twardy. Odwrócił się na pięcie i wyszedł.
Coś obudziło go w środku nocy. To kołdra zsunęła się z jego szczupłego ciała. Coś ciężkiego opadło obok niego. Shu odwrócił się ostrożnie. Yuki leżał na brzuchu, a księżyc oświetlał jego białą skórę. Blondyn położył się w samych gatkach. Shuichi westchnął. Wstał i przykrył delikatnie swojego partnera. "Wygląda tak ślicznie" – pomyślał Shu. To prawda. Yuki wyglądał jak małe dziecko. W nocy nigdy nie przypominał tego zimnego i opanowanego pisarza. Wyglądał jak porcelanowa lalka. Shuichi poczuł łzę spływającą po policzku. Otarł ją szybko i wrócił na swoje miejsce. Odwrócił się tyłem do Yukiego. "Dlaczego ja go tak kocham?" – myślał Shu. Nagle poczuł ręce obejmujące go w pasie.
- Yuki... nie śpisz? – szepnął. Zza jego pleców dało się słyszeć cichy pomruk. Chłopak poczuł przy uchu ciepły oddech.
- Przepraszam...
- Yuki?
Blondyn obrócił go delikatnie na plecy. Odsunął z niego kołdrę i uniósł się na łokciu. Shuichi wglądał tak pięknie. Księżyc igrał w jego czystych, pachnących włosach. Dwa małe guziczki przebijały się przez obcisłą koszulkę... Tylko te oczy. Spojrzenie przepełnione bólem i rozczarowaniem.
- Shu-chan... – powiedział cicho Yuki. – Straszny ze mnie drań, prawda?
Shuichi nie wiedział co zrobić. Udawać obrażonego? Odwdzięczyć się tym samym? Ale przecież tak bardzo pragnął wykrzyknąć "Przebaczam ci!". Rzucić się w ramiona Yukiego, usłyszeć bicie jego serca...
Eiri przysunął się i pogłaskał go po gładkim policzku. Odgarnął opadające na twarz kosmyki.
- Tak bardzo, bardzo cię przepraszam... Shu...
Shindou wiedział, że mówi to szczerze. W złotych oczach Yukiego widać było szczerość i poczucie winy. "Bierze cię na litość" – odezwał się głos w jego głowie. "Nie daj się. Niech cierpi tak jak ty. Teraz chce mu się bzykać. Nie możesz być jego zabawką!"
- Och, zamknij się! – powiedział zniecierpliwiony Shuichi i przywarł do nagiej piersi zdziwionego Yukiego. Blondyn objął go czule. Poczuł na nagim ciele łzy swojego uke.
- Yuki... - szlochał cicho Shuichi. – Kocham cię... kocham cię.... Zawsze będę....
Eiri pogłaskał go po głowie.
- Ciii... nie mów nic Shu.... – szeptał. - Już dobrze. Ja też zawsze będę cię kochał...
Usnęli wtuleni w siebie, a w powietrzu unosił się zapach truskawkowego szamponu i... miłości.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comments:
O ja!!! Czytałam to! ;D Też gdzieś mam z nimi jakieś fiki :D Pokażę Ci ! ^^
Post a Comment