Saturday, July 30, 2011

Drabble Meme

Napisałam te 10 drabbli za namową Kejt, która umieściła swoje na deviantArcie. Pisane są pod losowo wybrane piosenki z listy odtwarzania. Szczerze mówiąc, wszystko to to jeden wielki suchar xD Ale też niezła rozgrzewka i zabawa. Aczkolwiek trudno dobierać słowa, aby było ich 100 :) Wszystkie drabble są na bazie fanfika Alex Lamberd i mojego, zapraszam >> www.kopciurek.blog.pl

Zaczynamy!

1. Innerpartysystem – Obsession

Siedziała w fotelu, czytając swoją ulubioną książkę po raz setny. Jednak jej umysł nie mógł skupić się na literach, myśli krążyły gdzieś indziej.
Nagle usłyszała pukanie do drzwi. Niechętnie podniosła się z fotela. Wyjrzała przez judasza i zobaczyła przez niego wysoką sylwetkę. Otworzyła drzwi.
- Draco, co tu robisz? – spytała znużona.
- Nie mogę już tego znieść, Nadine – odparł on. – Myślę o tobie cały czas. Dam ci wszystko czego potrzebujesz. Wariuję na twoim punkcie.
- Draco…
- Co mam zrobić, żebyś mnie pokochała…? – wyszeptał tuż przy jej wargach. Spojrzała w jego zdesperowane, błękitne oczy, przyciągnęła bliżej i pocałowała. Poddała się.

2. Breaking Benjamin – You

Patrzyła na jego fotografię, a łzy ciekły jej po policzkach. Nie mogła przyjąć do wiadomości, że jego już nie ma. A czas wciąż płynie i będzie płynął.
- Bez ciebie to jak piekło na ziemi… - wyszeptała. – Nie mam po co żyć.
Zaszlochała, przyciskając zdjęcie do piersi.
- Wybacz mi, kochanie – szepnęła. – Nie dam rady. Nie jestem tak silna, jak myślałeś. Całą nadzieję pokładałam w tobie. Tylko w tobie. Byłeś moim oparciem, moim światłem. A teraz zostałam sama, zupełnie sama. Kochałeś mnie bez względu na wszystko, a ja tyle razy cię zraniłam. Przepraszam. Moje serce biło dla ciebie. Tylko ciebie…

3. Lady Gaga – Paparazzi

Szła szkolnym korytarzem, co chwila oglądając się za siebie. Był tam. Szedł za nią odkąd skończyła obiad. Myślała, że może pójdzie do lochów, gdzie jego miejsce, ale nie. On podążył za nią.
Przyspieszyła kroku. Cholerny Regulus Black! Uczepił się jej jak rzep psiego ogona. Wyglądało na to, że był tak samo uparty, jak Syriusz. Dlaczego nie zostawi jej w spokoju?
Tuż przed biblioteką zatrzymała się gwałtownie i odwróciła. Podeszła do chłopaka, który teraz zatrzymał się pośrodku korytarza.
- Dlaczego za mną łazisz?! – syknęła zdenerwowana.
- Uwielbiam cię – odparł beztrosko. – Jestem twoim fanem.
- Zostaw mnie w spokoju!
Nie miał zamiaru.

4. Lady Gaga – Boys Boys Boys

Alex i Nadine siedziały w Pokoju Wspólnym próbując się uczyć. Mijała już trzecia godzina ślęczenia nad książkami i obie dziewczyny miały powoli dość nauki. Nagle do pokoju wpadli Huncwoci – a konkretniej James i Syriusz. Chłopcy śmiali się i rozmawiali głośno, nie zważając na ciszę panującą w salonie. Przyjaciółki popatrzyły na nich zdegustowane.
- Hej, dziewczyny, idziecie z nami do dormitorium? – spytał Syriusz, przysiadając się do Alex.
- Jutro test – odparła Nadine, stukając w książkę.
- Chrzanić test! Zagramy w butelkę – powiedział Syriusz, rzucając znaczące spojrzenie. Przyjaciółki spoglądnęły na siebie, zrezygnowane. Westchnęły.
- Chłopaki… Ciągle jedno im w głowie.

5. Turoboweekend – Almost There

Siedział w salonie przy lampce czerwonego wina, obmyślając swój kolejny krok. Ostatnio wydarzenia zaczęły iść po jego myśli i nie zamierzał marnować dobrej passy. Był podekscytowany, ale starał się tego nie okazywać.
- Znowu siedzisz do późna – zauważyła Narcyza, przechodząc obok salonu.
- Myślę, co zrobić – odparł Draco w zamyśleniu. – Nie mogę popełnić błędu.
Kobieta westchnęła ciężko.
- Naprawdę ją kochasz?
Blondyn tylko kiwnął głową, upijając łyk wina.
- Żeby tylko nie złamała ci serca – powiedziała kobieta protekcjonalnie.
- Nie martw się – odparł chłopak. – Już prawie ją zdobyłem.
Narcyza zostawiła syna samego. Draco uśmiechnął się do siebie.
- Już prawie…

6. Rihanna – S&M

.Weszła do pokoju, ubrana w obcisłe leginsy i gorset. W ręku trzymała pejcz, a na oczach miała maskę. Syriusz leżał na łóżku, podpity i podniecony. Miał na sobie tylko bieliznę.
- O tak, chodź tu – powiedział . – Moja pani Alex.
- Cicho, psie! – warknęła do niego, o mało nie wybuchając śmiechem. – Leżeć!
Syriusz położył się grzecznie, a Wamp podeszła do niego i uderzyła go lekko pejczem w nagi brzuch. Łapa jęknął z rozkoszą i czknął. Alex znowu ledwo się powstrzymała.
- Lubisz to! – powiedziała władczo.
- O tak! Bij mnie, moja pani! – zawołał Syriusz. Alex smagnęła go raz jeszcze.
- Wariat…

7. Nelly Furtado – Maneater

Huncwotki siedziały w londyńskim klubie i zapijały się kolejnymi piwami. Nadine co chwila wybuchała śmiechem, gadała za głośno i żywo gestykulowała. Alex tymczasem łowiła wzrokiem kolejnych mężczyzn kręcących się przy barze. Nagle podszedł do nich jeden przystojniak, świdrując Alex wzrokiem.
- Można się dosiąść? – spytał mężczyzna. Alex zgodziła się, a mężczyzna postawił im drinki. Wamp wychyliła swojego od razu, Nadine wolała zrezygnować.
- Może pójdziemy w ustronne miejsce? – zapytał nieznajomy, patrząc na Alex wymownie.
- Zgoda – odparła kokieteryjnie.
- Ona pożre pana żywcem! – krzyknęła za nimi Mruczka. Wiedziała, że Alex surowo ukarze faceta próbującego wykorzystywać pijane kobiety…

8. Enrique Iglesias – Push

Obserwował ją. Wiedział, że przychodzi tu z Alex, żeby się rozluźnić. Obie uwielbiały imprezy. Czekał tylko na odpowiedni moment. Kiedy Nadine zeszła z parkietu, ruszył do ataku. Napadł na nią w korytarzu, gdzie nie było nikogo.
- Reg! – pisnęła, kiedy przyparł ją do ściany. Zamknął jej usta pocałunkiem. Kiedy odetchnęła, szepnął:
- Wiem, że tego chcesz. Twojego faceta nie ma w pobliżu. Nie opieraj się.
- Reg… - westchnęła, tracąc kontrolę.
- Nie mogę się od ciebie uwolnić – szepnął ponownie. – Chodź ze mną.
Dziewczyna chciała odmówić, ale znowu ją pocałował, bardziej namiętnie. Spojrzał jej w oczy.
Wiedział, że jest jego.

9. Breaking Benjamin – Here We Are

Remus siedział odwrócony plecami, nie poruszając się. Nadine podeszła bliżej i położyła mu dłoń na ramieniu. Ani drgnął.
- Remus… - westchnęła żałośnie.
- Nie mów do mnie – odparł sucho.
- Ja nie chciałam… Ja…
- Widzisz? I znowu tu jesteśmy, w tym samym punkcie! – wybuchł nagle, odwracając się. – Byłaś dla mnie idealna. Ale pomyliłem się. Zawsze masz rozwiązanie na wszystko. Potrafisz pozbierać kawałki mojego rozbitego serca?
Głos mu się załamał i zamilkł. Nadine nie odpowiedziała. Nie umiała naprawić krzywdy, jaką mu wyrządziła. Po raz kolejny go zdradziła. Jednak tym razem nie widziała szansy na wybaczenie.
- Odejdź – szepnął.
Wyszła.

10. Rihanna – SOS

Przez cały dzień chodziła jak struta. Widząc go na zajęciach, wyobrażała sobie różnie nieprzyzwoite rzeczy. Wreszcie nie wytrzymała i poszła z nim wieczorem do biblioteki. Przez całą drogę mówił do niej o czymś, ale nie słuchała. Myślała tylko o jednym.
Kiedy odkładali książki na odpowiednie półki, chwyciła go za koszulę.
- Nie wytrzymam! – jęknęła. – Nie mogę tak dłużej, przytul mnie!
- Mruczka, co ty… - zdziwił się Remus, upuszczając książki na ziemię.
- Nie mogę spać, nie mogę jeść – wyszeptała, przyciskając się do niego. Była rozpalona. – Pomóż mi! Nie zniosę tego dłużej.
Bez słowa uśmiechnął się i pocałował ją.

Friday, March 19, 2010

YAOI xd "Zbieracz Burz" ;)

Gabriel siedział za biurkiem w swoim gabinecie i nerwowo obracał na palcu pierścień władzy. Rozmyślał o tej całej pokręconej sytuacji z Daimonem i zastanawiał się, jak ją rozwiązać. Z goryczą pomyślał o swojej funkcji regenta Królestwa; musiał ponieść odpowiedzialność za cały bałagan, jakiego narobił Frey i wcale mu się to nie podobało. Był sfrustrowany jak diabli. Miał ochotę się urżnąć, ale nie w samotności. Sięgnął po Oko Dnia, żeby skontaktować się z najbliższą mu w tej chwili osobą.
- Razjel! – zawołał. Jednak odpowiedziała mu cisza. Ponowił wołanie, ale niestety z tym samym skutkiem.
- Cholera, co jest – mruknął, drapiąc się po głowie. Westchnął z rezygnacją i wyjął z szuflady kawałek szmatki – latający dywan.
- Moc! – powiedział dobitnie i świat wokół niego się rozpłynął.
Wylądował miękko pośrodku gabinetu wypełnionego najróżniejszymi magicznymi sprzętami. Nie chcąc niczego popsuć, ani wysadzić w powietrze, przeszedł ostrożnie na palcach przez cały pokój, aby znaleźć się w sypialni Pana Tajemnic.
Razjel spał. Jego wątła sylwetka leżała skulona na łóżku, okryta tylko cienką narzutą. Regent Królestwa widział tylko ciemny warkocz opadający poza krawędź łóżka i miarowo poruszające się w rytm oddechu plecy. Nie chciał budzić przyjaciela. Usiadł w fotelu przy łóżku i zapatrzył się na śpiącego archanioła, z lekkim uśmiechem.
Nagle Razjel poruszył się i przewrócił na plecy. Początkowo nie zdawał sobie jeszcze sprawy z obecności cherubina. Przecierał zaspane oczy ziewając, po czym przeciągnął się niczym kot. Dopiero wtedy zauważył kątem oka Gabriela.
- Na Jasność! – wysapał, zrywając się do siadu. – Dżibril! Nie strasz mnie!
- Przepraszam! – Gabriel roześmiał się serdecznie. – Nie chciałem.
- Wchodzisz bez uprzedzenia i siedzisz tu jak ta zmora – burknął Razjel, gramoląc się spod narzuty. Opuścił na podłogę bose, delikatne stopy i jeszcze raz się przeciągnął. Gabriel uznał, że Świetlisty wyglądał czarująco, wyprężając leniwie ciało. Z warkocza wydostało się kilka niesfornych pasm i teraz opadały Razjelowi na szlachetne czoło.
- No dobrze – odezwał się Pan Tajemnic, przyglądając się Gabrielowi uważnie. – Czego chcesz?
- Och, Razjel – żachnął się cherubin na żarty. – Jak zwykle jesteś uprzejmy.
Książę Magów westchnął, przecierając zmęczoną twarz.
- Wybacz, Dżibril, ale okropnie się czuję. Zwykle nie drzemię w środku dnia.
- Nie szkodzi – odparł Gabriel. – Chciałem tylko potopić z tobą smutki w alkoholu.
- No wiesz co – zaśmiał się Razjel, odgarniając z twarzy kosmyki włosów. – Nie przystoi Regentowi!
Gabriel machnął ręką, zaś Razjel wstał z łóżka i skinął na przyjaciela dłonią.
- Chodź, w gabinecie mam jeszcze trochę wina z Byblos.
Udali się do wyżej wspomnianego pomieszczenia. Dżibril oparł się ostrożnie o jedno z biurek zawalone magicznymi urządzeniami i przyglądał się z zainteresowaniem, jak Razjel wyciąga z barku wino i nalewa je do dwóch kieliszków. Szata Pana Tajemnic obsunęła się nieco z jednego ramienia, ukazując kawałek nagiej skóry. Gabriel mimowolnie zapatrzył się w to miejsce i oblizał wargi.
Razjel nalawszy alkoholu, ruszył z kieliszkami do Regenta Królestwa. Obaj wznieśli niemy toast z gorzkimi uśmiechami i upili po łyku.
- Przytłacza mnie ta cała sprawa z Daimonem – westchnął Razjel, przypatrując się szklanemu naczyniu trzymanemu w dłoni. Opuszkiem palca wodził po krawędzi kieliszka, co Dżibrilowi wydało się niezwykle pobudzające wyobraźnię. Skarcił się w myślach za grzeszne myśli i spojrzał w chudą, pociągłą twarz przyjaciela.
- Mnie też – odparł i upił kolejny łyk.
- Cholera! - zaklął nagle Pan Tajemnic. – Że też nas to spotyka. Wiecznie jakieś kłopoty. Mam dosyć czasami, wiesz?
Spojrzał na Gabriela dużymi, smutnymi oczyma, aż Panu Objawień zaschło w gardle. Upił kolejny łyk, ale to nie pomogło. Odstawił kieliszek na biurko i podszedł do przyjaciela.
- A co ja mam powiedzieć? – szepnął, kładąc dłoń na policzku Razjela. Archanioł drgnął lekko i spuścił wzrok, speszony.
- Mam dość dźwigania tego gówna na swoich barkach – powiedział cicho. – Ale podziwiam, że ty się jeszcze trzymasz.
Gabriel uśmiechnął się smutno i podniósł podbródek Pana Tajemnic, aby ten spojrzał mu w oczy.
- Taki już mój los – odparł i przybliżył się do Księcia Magów na niebezpiecznie małą odległość. Razjel poczuł oddech przyjaciela na swoim policzku i znów drgnął. Serce zaczęło mu szybciej bić, a dłonie pocić ze zdenerwowania. Gabriel drugą dłonią musnął nagiego ramienia Pana Tajemnic, po czym pochylił się i złożył na nim delikatny pocałunek.
- Dżibril, co ty… - zaczął Razjel niespokojnie, ale cherubin położył mu palec na ustach, uśmiechając się łagodnie.
- Cicho, Razjel – szepnął. – Psujesz moment.
Po czym pochylił się ponownie i musnął wargami usta Księcia Magów. Razjel zesztywniał momentalnie, kieliszek wypadł mu z dłoni, jednak wiedziony jakimś dziwnym instynktem, rozchylił wargi i oddał pocałunek. Gabriel muskał językiem górną wargę archanioła, dłonią delikatnie dotykając wątłego policzka przyjaciela. Razjel miał półprzymknięte oczy i wzdychał cicho, kiedy Gabriel bawił się jego wargami, na przemian liżąc je i przygryzając. Czuł, jak słabną mu kolana, a po wnętrzu rozlewa się niebywałe ciepło. „To od wina” – pomyślał nerwowo, po czym stęknął, jakby ktoś wbił mu igłę w nadgarstek.
- Nie, Dżibril – zdołał wyjąkać w miękkie usta Pana Objawień, po czym odsunął się od niego ze spuszczonym wzrokiem.
- Razjel… - wyszeptał Gabriel, wracając do rzeczywistości. Zaczął zdawać sobie sprawę ze swojego posunięcia i zaniepokoił go nieco wystraszony wyraz twarzy Pana Tajemnic.
- Nic nie mów – odparł prawie niedosłyszalnie Razjel, przełykając ciężko ślinę. – Może po prostu idź, dobra?
- Ale Razjel… - próbował dalej Gabriel.
- To nieodpowiednie! – wybuchł nagle Książę Magów, odwracając się plecami do przyjaciela. Podszedł do biurka i oparł się o nie rękoma. Gabriel zauważył, że ciało archanioła drżało lekko. Podszedł do niego od tyłu i położył dłoń na jego plecach. O dziwo, Razjel nie odskoczył jak oparzony, ani nie zbeształ przyjaciela za ten gest. Zamiast tego, odwrócił się powoli, patrząc wyzywająco w oczy cherubina.
- Dlaczego to zrobiłeś? – spytał cicho, lecz stanowczo.
- Razjel, ja… nie wiem… To był impuls… - Gabriel nerwowo obrócił na palcu pierścień władzy. Niespodziewanie Razjel chwycił go za szatę na piersiach i przyciągnął do siebie.
- Cholera, Dżibril – wysyczał mu prosto w usta. – Niech cię diabli wezmą.
Po czym pocałował go z pasją, jakiej Gabriel nie spodziewał się po opanowanym Księciu Magów. Cherubin objął Razjela mocno i obaj naparli na biurko, zrzucając z niego kilka czarodziejskich zabawek. Wokół nich rozległy się syki i wybuchy, ale niezwracani na to uwagi. Gabriel posadził Razjela na biurku, a tamten rozchylił nogi, pozwalając Regentowi na ustawienie się między nimi. Ich pocałunki stały się coraz bardziej zachłanne. Gabriel przeniósł usta na linię szczęki, podbródek i szyję Pana Tajemnic, liżąc ją na przemian i ssąc. Razjel wzdychał cicho, wtapiając palce w ciemne włosy przyjaciela. Dłonie Gabriela wsunęły się pod szatę archanioła; cherubin uśmiechnął się lekko, gdy skonstatował, że jego towarzysz nie ma nic pod spodem. Jego dłoń zabrnęła dalej i natrafiła na nabrzmiały z podniecenia członek skrzydlatego. Razjel jęknął cicho, czując palce zaciskające się na jego przyrodzeniu. Gabriel zaczął je pocierać, patrząc przy tym w zamglone oczy Pana Tajemnic.
- Dżi-Dżibril – wydyszał z trudem Razjel. – Och, cholera jasna!
Odchylił do tyłu głowę, pozwalając Gabrielowi na wpicie się w swoją szyję. Pan Objawień również był podniecony. Spuścił w dół białe, bawełniane spodnie i otarł się swoim członkiem o udo Razjela.
- Zrób to, na Jasność! – wydyszał Razjel, rozchylając mocniej nogi. Gabriel chwycił uda przyjaciela, a Pan Tajemnic wygiął ciało do tyłu, opierając się o blat biurka łokciami. Jego płuca pracowały ze zdwojoną prędkością. Gabriel pomógł sobie ręką, po czym wsunął się we wnętrze Księcia Magów.
Razjel jęknął przeciągle, starając się nie dać po sobie poznać, że go boli. Nie chciał przerywać z powodu głupiego bólu, który przecież za chwilę ustąpi. Gabriel zarzucił sobie jedną nogę przyjaciela na ramię, aby ułatwić sobie dostęp do jego wnętrza. Zaczął poruszać się miarowo, z pasją obserwując kalejdoskop uczuć wymalowanych na twarzy Razjela. Anioł miał półprzymknięte oczy i rozchylone kusząco usta, wydając z siebie ciche jęknięcia przy każdym pchnięciu. Gabriel wykonywał powolne ruchy miednicą, nie chcąc narazić Razjela na ból większy, niż tego wymagała sytuacja. Jednocześnie starał się, żeby Pan Tajemnic poczuł go dobrze, co zresztą mu się udało, wnioskując z ekstatycznego wyrazu twarzy Księcia Magów.
- Dżibril! – wydał z siebie zduszony okrzyk Razjel, odrzucając do tyłu głowę. Poczuł ulgę w kroczu, które osiągnęło apogeum podniecenia i eksplodowało niczym fajerwerki na 4 lipca. Po kilku silniejszych pchnięciach, Gabriel również osiągnął szczyt, rozlewając się wewnątrz swojego przyjaciela. Powoli wysunął się z niego i pocałował czule Pana Tajemnic, ciężko oddychając. Obaj uśmiechali się jak wariaci. Cóż, może i Daimon Frey, Abaddon, Anioł Zagłady oszalał, ale to była ostatnia rzecz, jaka interesowała w tej chwili dwóch najbardziej wpływowych Świetlistych w Królestwie…

Wednesday, February 17, 2010

#5 Szkolne zauroczenie




Thursday, January 21, 2010

#4 Rocznica

Fandom: Gravitation


Shuichi stał przed lustrem i uśmiechał się szeroko do swojego odbicia. To już rok, odkąd jest z Yukim. Z tej okazji obaj wybierali się do najdroższej restauracji w mieście. Shuichi nie mógł się nacieszyć tym, że Yuki tak długo z nim wytrzymuje. Co prawda, jak w każdym związku były wzloty i upadki, ale najważniejsza w tym wszystkim była miłość.
- Gdzie ja położyłem ten krawat... O, jest – Shu wziął z pralki swój ulubiony krawat z królikiem i zaczął się z nim szamotać naokoło szyi. Wiązał, wiązał i nie mógł zawiązać.
- Daj, pomogę ci – powiedział głębokim, rozbawionym głosem stojący w progu Yuki. Podszedł do zaczerwienionego ze wstydu Shu i precyzyjnym ruchem zawiązał mu nieszczęsny krawat.
Shu pomyślał, że Yuki to najpiękniejsza osoba na Ziemi. Blond włosy miał zaczesane do tyłu, a na czoło wymykały się niesforne kosmyki. Eiri wyglądał bardzo elegancko w nowym, granatowym garniturze. Pachniał przyjemnie wodą kolońską, którą Shuichi podarował mu pod choinkę.
- No, nie gap się tak, tylko chodź – wyrwał go z zamyślenia Yuki. Shuichi przytaknął zaaferowany i zarzucił mu ręce na szyję.
- Kocham cię – wyszeptał w jego policzek. Yuki odsunął go delikatnie i pocałował w czoło.
- Ubieraj buty.

***

Restauracja była najlepszym lokalem w mieście. Panowała tam bardzo miła atmosfera, a obsługa perfekcyjnie wykonywała swoje zadania. Poza tym jedzenie było bardzo smaczne. Mężczyźni zajęli zamówiony wcześniej stolik ze świecą i wazonikiem z kwiatami pośrodku. Od razu zjawił się kelner. Yuki złożył zamówienie.
- Jejku, Yuki, to naprawdę już rok... – Shuichi zapatrzył się w płomyk świecy. – Ciekawe czy dotrzymamy do drugiej rocznicy.
- Kto wie – odpowiedział mu Eiri. Przyniesiono zamówienie. Shuichi od razu zabrał się do pałaszowania pysznej potrawy. Yuki wzniósł toast.
- Za nas.
- Za nas.
Stuknęli się kieliszkami. Yuki patrzył na Shuichiego i myślał o tym, jak on słodko wygląda, kiedy je. Szczerze powiedziawszy, to Yuki zaczął myśleć, kiedy ta cholerna kolacja się wreszcie skończy i będą mogli iść do domu, do sypialni.
Shuichi skończył jeść i upił trochę wina z kieliszka. Obserwował Yukiego, jedzącego swoją porcję. Muzyka grała nastrojowo i Shu zachciało się zaśpiewać coś romantycznego. Ale jakoś żal mu było odchodzić od stołu. Nagle Yuki poderwał głowę. Shu dostrzegł w jego oczach jakiś dziki żar.
- Yuki... co się stało? – zapytał niepewnie. – Nie smakuje ci?
Ale Yuki zdawał się go nie słyszeć. Poderwał się z krzesła.
- Długopis! – krzyknął. – Potrzebny mi długopis!
- Yuki! – Shuichi był totalnie zaszokowany. – Co się stało?
Ludzie patrzyli na Eiriego zdumieni i zniesmaczeni. Za to blondyn wydawał się nie kontaktować z otoczeniem. Rozglądał się dziko po lokalu, ciągle marudząc o długopisie. Podszedł do niego kelner.
- Proszę – powiedział, dając mu upragniony długopis. – Niech pan się uspokoi.
Yuki wyrwał mu pisadło z ręki i usiadł gwałtownie. Natychmiast pochylił się nad serwetką i zaczął na niej coś zawzięcie pisać.
- Yuki... – Shuichi był zdekoncentrowany. – Co ci się stało? Co tam piszesz?
Pisarz mamrotał coś do siebie, w ogóle nie zwracając uwagi na swojego partnera. Shuichiego coś ukłuło w serce. Co mogło się stać? Shindou powoli zaczął się domyślać. Yuki zapisał już prawie wszystkie serwetki, jakie mieli na stole. Zaczął rozglądać się za następnymi, jak dzikie zwierzę wypatrujące ofiary.
- Cholera! – warknął do siebie. Wstał gwałtownie od stołu, chwytając zapisane serwetki.
- Jedziemy do domu – rzucił zdesperowany w stronę Shu. Zanim chłopak zdążył mrugnąć, był już ciągnięty w stronę mercedesa. Opuścili restaurację i skonfundowanych gości.
Wokalista został bezceremonialnie wepchnięty na tylne siedzenie wozu. Już po chwili Yuki pędził jak szalony ulicami Tokio. Shuichi modlił się w duchu, żeby nie zdarzył się wypadek. Eiri prawie potrącił jakąś starszą panią.
W końcu dojechali do domu. Yuki wypadł z samochodu jak torpeda i pognał do apartamentu.
- Yuki... – wyszeptał smutno Shuichi i powlókł się do mieszkania.
Blondyn już siedział w swoim gabinecie. Zawzięcie stukał w klawisze laptopa. Wokół niego, na stole, walały się serwetki. Koszulę miał rozpięta pod szyją, na twarzy rumieńce, a wzrok był drapieżnie utkwiony w ekranie komputera. Shuichi opierał się o framugę i patrzył smutnymi oczyma na swojego ukochanego. Tak... Takie sytuacje zdarzały się w ich życiu. Choć nie często, ale jednak. To był nagły przypływ weny twórczej. Tak to jest, jak się ma za partnera genialnego pisarza, pomyślał gorzko Shuichi. Co prawda nigdy nie przeszkadzały mu te napady Yukiego, ale teraz jego serce było rozdzierane na strzępy. Dlaczego to musiało nastąpić akurat w ich rocznicę? Shuichi wiedział, że na dzisiaj to już koniec wspólnych, romantycznych chwil. Czar prysnął jak bańka mydlana. Shindou westchnął boleśnie i poszedł się wykąpać.
Pod prysznicem ciągle słyszał stukot klawiszy i gadaninę Yukiego do samego siebie. Zwykle, kiedy Eiri tworzył, robił to cicho, dużo myślał. Ale podczas nagłych napadów weny zamieniał się w totalnego dzikusa. Zazwyczaj potem książki powstałe z takich napadów okazywały się być bestsellerami. Coś w Shuichim mówiło: "Uspokój się. Zrozum to. Wybacz mu, przecież go kochasz. Jutro to nadrobicie". Ale coś z drugiej strony mówiło: "Widzisz jaki podły? Zostawił cię. Nie zwrócił na ciebie najmniejszej uwagi. Zepsuł ci ten piękny wieczór. Książka jest ważniejsza od ciebie!". Shuichi potrząsnął gwałtownie głową i polał ją lodowatym strumieniem wody.
- Zamknijcie się! – krzyknął i wyszedł spod prysznica.
Jeszcze raz zajrzał do gabinetu. Ubrany był w obcisłą, białą koszulkę odkrywającą pępek i białe bawełniane majtki. Mokre włosy okalały jego zaróżowioną twarz. Yuki nadal pisał zawzięcie. Shuichiemu przyszło na myśl, że klawiatura zaraz zacznie się palić.
- Yuki... – zaczął nieśmiało. – Yuki, słyszysz mnie? – wszedł głębiej do pokoju. Może jednak uda mu się coś zdziałać? Może Yuki... Niestety, kiedy zobaczył spojrzenie blondyna, te nadzieje rozbiły się jak bombka. Pisarz przelotnym wzrokiem omiótł postać różowowłosego piosenkarza, rzucił coś w stylu "Idź spać" i pisał dalej. Shuichiemu zebrało się na płacz. Ale postanowił – nie zrobi tego. Będzie twardy. Odwrócił się na pięcie i wyszedł.
Coś obudziło go w środku nocy. To kołdra zsunęła się z jego szczupłego ciała. Coś ciężkiego opadło obok niego. Shu odwrócił się ostrożnie. Yuki leżał na brzuchu, a księżyc oświetlał jego białą skórę. Blondyn położył się w samych gatkach. Shuichi westchnął. Wstał i przykrył delikatnie swojego partnera. "Wygląda tak ślicznie" – pomyślał Shu. To prawda. Yuki wyglądał jak małe dziecko. W nocy nigdy nie przypominał tego zimnego i opanowanego pisarza. Wyglądał jak porcelanowa lalka. Shuichi poczuł łzę spływającą po policzku. Otarł ją szybko i wrócił na swoje miejsce. Odwrócił się tyłem do Yukiego. "Dlaczego ja go tak kocham?" – myślał Shu. Nagle poczuł ręce obejmujące go w pasie.
- Yuki... nie śpisz? – szepnął. Zza jego pleców dało się słyszeć cichy pomruk. Chłopak poczuł przy uchu ciepły oddech.
- Przepraszam...
- Yuki?
Blondyn obrócił go delikatnie na plecy. Odsunął z niego kołdrę i uniósł się na łokciu. Shuichi wglądał tak pięknie. Księżyc igrał w jego czystych, pachnących włosach. Dwa małe guziczki przebijały się przez obcisłą koszulkę... Tylko te oczy. Spojrzenie przepełnione bólem i rozczarowaniem.
- Shu-chan... – powiedział cicho Yuki. – Straszny ze mnie drań, prawda?
Shuichi nie wiedział co zrobić. Udawać obrażonego? Odwdzięczyć się tym samym? Ale przecież tak bardzo pragnął wykrzyknąć "Przebaczam ci!". Rzucić się w ramiona Yukiego, usłyszeć bicie jego serca...
Eiri przysunął się i pogłaskał go po gładkim policzku. Odgarnął opadające na twarz kosmyki.
- Tak bardzo, bardzo cię przepraszam... Shu...
Shindou wiedział, że mówi to szczerze. W złotych oczach Yukiego widać było szczerość i poczucie winy. "Bierze cię na litość" – odezwał się głos w jego głowie. "Nie daj się. Niech cierpi tak jak ty. Teraz chce mu się bzykać. Nie możesz być jego zabawką!"
- Och, zamknij się! – powiedział zniecierpliwiony Shuichi i przywarł do nagiej piersi zdziwionego Yukiego. Blondyn objął go czule. Poczuł na nagim ciele łzy swojego uke.
- Yuki... - szlochał cicho Shuichi. – Kocham cię... kocham cię.... Zawsze będę....
Eiri pogłaskał go po głowie.
- Ciii... nie mów nic Shu.... – szeptał. - Już dobrze. Ja też zawsze będę cię kochał...
Usnęli wtuleni w siebie, a w powietrzu unosił się zapach truskawkowego szamponu i... miłości.

Thursday, January 14, 2010

#3 Chłopiec, który zabił

Fandom: Harry Potter

Popołudnie w wiosce Little Hangleton było słoneczne i duszne; na niebie nie było ani jednej chmury, nawet najmniejszego obłoczka, a powietrze nie poruszało się. Ciemnowłosy młodzieniec podążał leśną ścieżką, a w dłoni ściskał starą, zużytą różdżkę. Jego kroki były szybkie i zdecydowane, jeszcze trochę, a przeszłyby w trucht. Chłopiec miał na twarzy wymalowaną złość, a jego oczy ciskały niebezpieczne iskry. W głowie rysował mu się plan doskonały; taki, który na pewno nie zdobyłby aprobaty Albusa Dumbledore’a.
Brunet wyszedł z lasu i ruszył drogą prowadzącą przez dolinę. W oddali widział już swój cel: duży, wiejski dwór otoczony zielonym trawnikiem. Na jego widok przyspieszył kroku. Zgrzał się niesamowicie; całe szczęście, że miał na sobie lekkie, letnie ubranie, składające się z krótkich spodni i przewiewnej koszuli. Jednakże uciążliwa pogoda bynajmniej mu nie przeszkadzała. Myślał tylko o swoim celu i o tym, by jak najszybciej dokonać zamierzonego czynu.
Chłopak napotkał na drodze dwie kobiety zmierzające w stronę miasta. Obie obrzuciły go wścibskim spojrzeniem, szepcząc między sobą zaintrygowane obcym przybyszem. Och, jak wielką miał ochotę rzucić na nie jedno z zaklęć i przerwać tę szeptaninę! Niestety, nie mógł. Musiał się powstrzymać od wszelkich uroków, dopóki nie zrobił tego, czego pragnął.
Wreszcie znalazł się na terenie posesji. Pomimo tego, że była ona otoczona mosiężnym ogrodzeniem, brama stała otworem. Młody brunet ruszył przed siebie, a serce zaczęło mu bić jeszcze szybciej. Oblizał spierzchnięte wargi i mocniej zacisnął palce na różdżce. W przelocie ujrzał starszego mężczyznę, zajmującego się przycinaniem krzewu. Ogrodnik obserwował młodzieńca z tym samym zaciekawieniem, co kobiety. Po raz kolejny chłopiec musiał się powstrzymać od rzucenia klątwy.
Stanął przed drzwiami. Przez chwilę wpatrywał się w nie, oddychając szybko. W jego oczach błysnęło coś niepokojącego. Obrócił różdżkę w mokrych od potu palcach i upewniwszy się, że nikt go nie widzi, nacisnął klamkę.
Znalazł się w hallu, gdzie na ścianach wisiało kilka pejzaży i portretów. Dostrzegł schody wiodące na piętro, ale jego uwagę przykuły głosy dochodzące z niedalekiego pomieszczenia. Powolnym krokiem ruszył w tamtą stronę, nasłuchując.
- Tom, podasz mi karafkę? – odezwała się kobieta. Na dźwięk imienia chłopiec drgnął, a na jego chudej, bladej twarzy pojawił się grymas niesmaku.
- Oczywiście, matko, już podaję – odpowiedział dość młody, głęboki głos.
„To on!” pomyślał żywo chłopiec, podchodząc coraz bliżej pokoju. Zacisnął palce na różdżce, aż pobielały mu knykcie. Sięgnął do kieszeni i wyjął z niej stary pierścień z czarnym kamieniem. Przyjrzał mu się z lekkim uśmiechem, po czym stanął w wejściu do salonu.
Na początku nikt go nie zauważył. Troje ludzi znajdowało się w pomieszczeniu: kobieta nakrywała do stołu, starszy mężczyzna siedział w fotelu i palił fajkę, a młodszy pomagał, jak się zdawało, matce w przygotowywaniu stołu do kolacji. Wszyscy byli elegancko ubrani, co pasowało do ich wytwornego salonu i tonu ich wypowiedzi. Młodzieniec nieco odznaczał się na tym tle: spocony, lekko rozczochrany i brudny od pyłu.
- Nareszcie – szepnął, wpatrując się w młodego mężczyznę. Domownicy dopiero wtedy go zauważyli, przenosząc na niego zlęknione spojrzenia.
- Kim jesteś?! – zaczął ostro staruszek, podnosząc się z fotela.
- Avada Kedavra! – wysyczał chłopiec, a jego ręka trzymająca różdżkę wystrzeliła w kierunku starca. Zielony promień światła uderzył prosto w klatkę piersiową człowieka i ten zwalił się ciężko na podłogę. Jego twarz zastygła w niemym wyrazie przerażenia.
Kobieta zaczęła krzyczeć i rzuciła się w stronę swojego męża, podczas gdy młodszy mężczyzna, Tom, stał w miejscu sparaliżowany i patrzył szeroko otwartymi oczami na przybysza.
Kobieta łkała przy ciele swego martwego męża, dygocząc ze strachu i rozpaczy.
- K-kim jesteś?! – wykrzyknął przerażony Tom, chwytając w rękę nóż leżący na stole. Zaczął nim groźnie wymachiwać, jednakże na chłopcu nie zrobiło to wrażenia. Czas go gonił, musiał działać szybciej. Zdenerwowało go zawodzenie kobiety, więc wysyczał w jej stronę ten sam urok, który zabił jej męża. Wrzasnęła krótko i upadła martwa na podłogę, z szeroko otwartymi oczami.
Młodszy mężczyzna zaczął krzyczeć. Nóż wypadł z jego ręki, a on sam rzucił się do swoich nieżywych rodziców.
- Stój! – rozkazał jadowicie chłopiec, podchodząc kilka kroków bliżej. Machnął krótko różdżką i Tom zastygł w bezruchu, wzrokiem pełnym przerażenia wpatrując się w chłopaka. Teraz dało się zauważyć uderzające podobieństwo pomiędzy nimi dwoma. Mieli te same, ciemne włosy i czarne oczy, jednak w tęczówkach chłopca błąkały się szkarłatne ogniki. Ich twarze były blade i szczupłe, sylwetki wysokie i proporcjonalne. Młodszy oblizał wargi i wykrzywił je w triumfalnym uśmiechu.
- Nareszcie cię dopadłem – wycedził cicho, lecz było go słychać doskonale. – Nareszcie cię dopadłem, Tomie Riddle.
Machnął lekko różdżką i mężczyzna mógł poruszyć górną połową ciała. Oddychał szybko i nierówno, a na jego twarzy malował się strach.
- K-kim jesteś? – zapytał ponownie. – Czego chcesz?! Oddam ci pieniądze, co tylko zechcesz! Tylko nie zabijaj!
Chłopiec zacmokał z dezaprobatą.
- Pieniądze to nie to, czego chcę – powiedział.
- Oddam wszystko! – jęknął Tom Riddle, zerkając nerwowo na martwych rodziców u jego boku.
- Liczę na to – odparł chłopiec, ściskając w drugiej dłoni pierścień. – Ale najpierw odpowiem na twoje pytania. Mam jeszcze trochę czasu…
- Proszę, nie zabijaj mnie… - mamrotał Tom Riddle, a z jego oczu zaczęły lecieć łzy. Młodzieniec skrzywił się na ten widok.
- Żałosne – mruknął do siebie. Zbliżył się o kilka kroków do bruneta klęczącego przed nim, wciąż mierząc w niego różdżką. – Jesteś tak żałosny, jak sobie wyobrażałem… Chcesz znać moje imię? Cóż, wyjawię ci je. Nazywam się Tom Marvolo Riddle.
- Ale jak to…? – wybełkotał mężczyzna, rozszerzając oczy ze zdziwienia.
- Zostawiłeś moją matkę na pastwę losu, ty parszywy mugolu – wysyczał młodszy Tom. – Jesteś nic nie wart. Nic! Crucio!
Z różdżki wystrzelił tym razem czerwony promień i ugodził w mężczyznę. Ten zaczął wrzeszczeć i zwijać się z bólu na podłodze. Młodszy Tom zaśmiał się złowrogo i było w tym śmiechu coś szaleńczego. W oczach miał wyraz obłędu. Torturował swojego ojca tak długo, aż ten zaczął tracić siły, a oczy prawie wyszły mu z czaszki. Chłopiec był zadowolony z tak perfekcyjnego działania klątwy. Przerwał ją.
- Dasz mi to, czego chcę – powiedział rozkazującym tonem młodszy Tom.
- Tak… - wyjąkał resztkami sił mężczyzna. – Tak… dam ci wszystko… tylko… błagam…
- Twoje błagania sprawiają mi przyjemność – wycedził z zadowoleniem Tom Marvolo Riddle. – Przez wiele lat myślałem, że to ty jesteś czarodziejem, a nie ta żałosna kobieta, która wydała mnie na świat, a potem najzwyczajniej zmarła… Jednakże brzydziłem się tobą. O, tak. Nienawidziłem was oboje. Okazałeś się być żenującym, mugolskim pomiotem… Nie mogę pozwolić na to, żeby takie coś jak ty wciąż chodziło po tej ziemi…
- Błagam… synu… nie zabijaj mnie… - wyjęczał Tom Riddle. – Miej litość… Jestem twoim ojcem…
Przystojną twarz młodzieńca wykrzywił grymas obrzydzenia.
- Nie waż się mówić do mnie „synu”… - wycedził, a jego głos ociekał jadem. – Crucio!
Tom Riddle ponownie zaczął zwijać się w agonii, a jego gardło ścisnęło się tak bardzo, że nie mógł wydobyć z niego nic prócz rozpaczliwego charczenia.
Na twarz młodzieńca wypłynął triumfalny uśmiech. Wyciągnął przed siebie dłoń, na której leżał pierścień z czarnym kamieniem i stuknął w niego końcem różdżki, mamrocząc pod nosem starożytną formułę. Zaiskrzyło lekko. Następnie Tom Marvolo wycelował różdżką w swojego ojca i niemalże z czułością wypowiedział:
- Żegnaj. Avada Kedavra.
Błysnęło zielone światło. Tom Riddle wygiął się w łuk i padł sztywny obok swojej matki. W tym samym momencie ciałem młodszego Riddle’a coś wstrząsnęło. Upadł z jękiem na kolana, a pierścień i różdżka wypadły mu z dłoni. Chłopiec dostał silnych drgawek, a jego ciało miotało się boleśnie na podłodze. Już raz przechodził przez to małe piekło i wierzył, że i tym razem mu się uda. Cały swój umysł skupił na jednej myśli: „Dam radę!”. Jego ciałem szarpnęło dość mocno i zaczęło się z niego unosić coś na kształt srebrzystej mgły, która wąskim strumieniem sunęła w stronę leżącego na podłodze pierścienia. Zaczęła wnikać w niego poprzez czarny kamień, aż w końcu wessało ją całkowicie. Ciało Toma rozluźniło się momentalnie. Był cały mokry i oddychał ciężko, lecz szybko podniósł się z ziemi, zabierając pierścień oraz różdżkę. Z zachwytem przyjrzał się nowo powstałemu horkruksowi, w którym zamknął kawałek swojej duszy, szepcząc „Udało się! Udało!”. Rzucił ostatnie spojrzenie triumfu na trójkę zmarłych na podłodze i opuścił dwór w Little Hangleton.

Thursday, January 7, 2010

#2 Cmentarz

Cmentarz nocą to naprawdę straszne miejsce. Pusto, ciemno, do tego ma się świadomość, że wokół ciebie, pod ziemią leżą zwłoki tysięcy osób. Kamienne płyty przerażają swoimi kształtami i ponurą kolorystyką, twarze zmarłych osób patrzą na ciebie z wyblakłych zdjęć. Niektóre groby są opuszczone, zniszczone upływającym czasem, nikt o nie nie dba. Czujesz się jak w horrorze. Nigdy nie poszłabym tam z własnej woli w środku nocy. Jednak czasem zdarzają się okoliczności, które odmieniają twoje poglądy na pewne sprawy.
Szłam cmentarną alejką na spotkanie z ukochanym. Było chłodno, bardzo chciałam znaleźć się już na miejscu, objąć go i rozgrzać w jego ramionach. Starałam się nie myśleć o ponurej scenerii tylko o tym, jak bardzo chcę już dotknąć mojego mężczyzny. Wreszcie ujrzałam go w oddali. Siedział na dużym nagrobku pod kasztanowcem, oświetlony księżycowym blaskiem. Odwrócony był tyłem, więc nie widział mnie. Serce zabiło mi mocniej, przystanęłam na chwilę, by mu się przyjrzeć. Ręce miał skrzyżowane na piersi, wpatrywał się w nocne niebo i rozmyślał. Poczułam falę gorąca na myśl o tym, co się będzie niedługo działo. Westchnęłam i ruszyłam w jego kierunku, prawie w podskokach.
Wyczuł moją obecność, bo odwrócił się. Gdy ujrzałam jego twarz, przeszedł mnie dreszcz. Mój wybranek na pewno nie wpisywał się w normy idealnego wyglądu. Światło księżyca podkreślało jego chłodny odcień skóry, jasne oczy błyszczały jak szmaragdy. To były cechy, które uwielbiałam. Jednak reszta twarzy odbiegała od ludzkich norm. Nos stanowiły dwie szparki, jak u węża. Usta były cienkie, układające się w linię zadziornego uśmiechu. Gładka skóra głowy lśniła. Mężczyzna wstał, a jego czarna szata zatrzepotała na wietrze. Stałam przed Lordem Voldemortem.
- Witaj – powiedział, a ja znowu zadrżałam. Podszedł do mnie i odgarnął mi z twarzy opadające kosmyki włosów.
- Pięknie wyglądasz – rzekł a mnie przeszły ciarki pod wpływem dotyku jego długich, chłodnych palców. Usłyszeć komplement od Czarnego Pana było czymś rzadkim i praktycznie niespotykanym. Cóż, postarałam się, aby go zadowolić. Moje długie, ciemne włosy były w dobrej kondycji. Oczy podkreśliłam przydymionym makijażem, sylwetkę dopasowaną, czarną sukienką.
- Wciąż boisz się na mnie spojrzeć? – zapytał. Tak, wciąż miałam obawy, nieprzyzwyczajona do jego niecodziennego wyglądu. Lecz jego głos, dotyk potrafiły odciągnąć od tego uwagę. Podniosłam wzrok i spojrzałam w jego wąskie źrenice.
- Nie boję się – wyszeptałam. Dotknęłam jego twarzy. Delikatnie przesunęłam dłonią po jego policzku, ustach. Przymknął oczy. Wiedziałam, że tego potrzebuje. Potrzebował akceptacji, ponieważ nawet jego słudzy byli przerażeni jego osobą. Wspięłam się na palce i pocałowałam go delikatnie. Spojrzałam mu w twarz i zobaczyłam na niej lekki uśmiech. Voldemort, a raczej Tom Riddle, nie był zbyt dobry w wyrażaniu swoich uczuć, szczególnie jeśli były pozytywne. Ale ja nauczyłam się czytać z jego mowy ciała i wiedziałam, że jest szczęśliwy i spokojny.
Voldemort usiadł na kamiennym nagrobku i pozwolił mi usadowić się na jego kolanach, abym nie zmarzła. Zawsze zadziwiała mnie ta jego druga twarz, alter ego. W głębi duszy potrafił być dobry, szarmancki i wrażliwy. Tylko dla wybranych. Tylko dla mnie. Nie wierzyłam, że to ta sama osoba, która nienawidzi i zabija mugoli czy szlamy, zajmuje się czarną magią i za nic ma ludzkie życie. Cieszyłam się, że jakimś sposobem udało mis się być tą wyjątkową kobietą w jego życiu. Mogłam mu pomóc i to się dla mnie liczyło.
Pogładziłam go po policzku.
- Słabo dziś wyglądasz – powiedziałam. – Martwię się o ciebie.
- Nie musisz. Wszystko jest w porządku – odparł, choć wiedziałam, że traci siły. Niedawno odzyskał ciało, stoczył walkę z Harrym Potterem, wiedziałam, że ciężko mu się pozbierać. Przytuliłam go do siebie. Położył twarz na moich piersiach i przymknął oczy. Czułam jego spokojny oddech, chciałam, aby się odprężył. Pocałowałam go w czoło, potem w policzek, musnęłam jego ucho.
- Pocałuj mnie – rzekł, a ja znów zadrżałam. Patrzył mi w oczy wyczekując jakiegoś załamania, strachu i obrzydzenia z mojej strony. Lecz ja przyrzekłam sobie, że nigdy czegoś takiego mu nie okażę. On zapewne spodziewał się, że odmówię, zrezygnuję, a wtedy będzie mógł mnie zabić, przekonany, że jestem taka jak inni. Jednak ja uśmiechnęłam się i pocałowałam go. Najpierw delikatnie. Odczułam, że mu ulżyło. Zapewne w głębi serca bał się kolejnego odrzucenia. Po chwili wsunęłam język do jego ust, a on odwzajemnił to. Jego język był niesamowity. Giętki, wąski i namiętny. Obejmował mnie mocno i poczułam ciepło. Głaskałam go po karku, wiedziałam, że to lubił. Położył nieśmiało rękę na moim udzie. Nie potrafił obchodzić się z kobietami, tak dawno żadnej nie miał. Zaczęłam całować go po szyi, rozpinając jego szatę. Pod spodem nie miał nic, oprócz czarnych spodni ze skóry. Jego klatka piersiowa była gładka i blada, ciało miał szczupłe z lekko zarysowanymi mięśniami. Oparłam dłonie na jego piersi i znów pocałowałam go w usta. Zanurzył palce w moich włosach, jego język był coraz bardziej drapieżny. Wychodziła jego ciemna, zwierzęca natura.
- Powoli, nie spiesz się – powiedziałam, odrywając się od jego spragnionych ust. Jego oczy błyszczały z pożądania. Zeszłam z jego kolan i kazałam mu się odwrócić. Zsunęłam z niego szatę. Ukazały mi się jego nagie, gładkie plecy. Zaczęłam masować mu barki, zamruczał z zadowolenia. Palcami gładziłam jego bladą skórę, zataczając zmysłowe kręgi. Dołączyłam do tego pocałunki, następnie język. Poczułam, że ma gęsią skórkę, a jego ciało zaczyna się prężyć.
- Przestań – rozkazał. Odwrócił się do mnie i przyciągnął mnie do siebie. Polizał mnie po uchu. Było mi gorąco, jęknęłam. Przygryzł moje ucho, a następnie posadził mnie na nagrobku. Rozchylił moje nogi i stanął między nimi. Schylając się całował mnie po szyi, a ja odpływałam. Jego dłonie odnalazły moje piersi. Rozchylił dekolt sukienki i zaczął je pieścić. Zaskoczył mnie tym. Zsunął ze mnie górę sukienki. Oplotłam go nogami, czułam, że nie wytrzymam, ale nie chciałam tego kończyć za szybko. Poza tym czułam jego nabrzmiałe krocze naciskające na moje. Voldemort całował moje piersi, językiem drażnił sutki. Sięgnęłam ręką do jego spodni i rozpięłam je. Dotknęłam delikatnie dużego członka. Tom jęknął i zacisnął zęby.
- Boli cię? – spytałam. W odpowiedzi pocałował mnie. Nasze języki znów się splatały, a ja głaskałam jego przyrodzenie. Objęłam je bardziej stanowczo i zaczęłam pocierać. Czarny Pan oddychał szybko, patrząc mi w oczy. Złapał moją rękę i odsunął ją za moje plecy, mocno przytrzymując. Drugą dłonią podwinął moją sukienkę i wsunął we mnie swojego penisa. Jęknęłam. Poruszał się rytmicznie i powoli, dokładnie, jakby delektował się każdym ruchem. Podobało mi się to. Wolną ręką głaskałam jego kark, cały czas patrzyliśmy sobie w oczy. Widziałam, jak jego źrenice płoną z pożądania. Słychać było tylko nasze oddechy. Wreszcie Voldemort krzyknął, eksplodując we mnie, a ja wciągnęłam mocno powietrze. Opadliśmy oboje na płytę nagrobną. Poprawiliśmy ubrania, przytuliłam się do jego piersi. Jego oddech stopniowo się uspokoił.
- Teraz będziesz musiał znowu długo odpoczywać – powiedziałam. – Mam wyrzuty sumienia.
- Niepotrzebnie. Warto było – odpowiedział, śmiejąc się. Tak rzadko słyszałam jego śmiech. Trochę przerażający, lecz jednak śmiech. Podniosłam się i pocałowałam go lekko.
- Muszę iść, zaraz będzie ranek.
Usiadł i patrzył jak odchodziłam. Byłam pewna, że wkrótce spotkamy się znowu.

Friday, May 29, 2009

#1 Zbrodnia i Kara

Na podstawie powieści "Zbrodnia i Kara" Fiodora Dostojewskiego.

Drzwi otworzyły się. Wszedł. Jak zwykle zaniedbany, w zniszczonym ubraniu, ze zmierzwionymi przez wiatr włosami. Nerwowym wzrokiem popatrzył na postać mężczyzny siedzącego za biurkiem.

- Proszę usiąść, panie Raskolnikow – rzekł zastępca śledczego, Porfiry Pietrowicz. Uważnie przyglądał się przybyłemu młodzieńcowi, a na jego twarzy nie malowały się żadne emocje. Student niepewnie spojrzał na stojące przed biurkiem krzesło, zawahał się, lecz po chwili na nim usiadł.

- Chciał się pan ze mną widzieć – rzekł Raskolnikow, rzucając okiem na porozrzucane na biurku papiery.

- Tak jest – odparł Pietrowicz, wstając. Obszedł biurko i stanął obok krzesła, na którym siedział student, tak że miał doskonały widok na delikatny półprofil gościa. Mimowolnie oblizał wargi i kontynuował:

- Chciałem porozmawiać o zastawach, które przynosił pan do nieboszczki Alony Iwanowny.

- Przecież już o tym mówiliśmy – odrzekł Rodion Raskolnikow, nerwowo poruszając się na krześle. Uciekał przy tym wzrokiem od przeszywającego spojrzenia Pietrowicza. Czuł je na całej swojej osobie. Zrobiło mu się nagle nieprzyjemnie gorąco i duszno. – Nie mam zamiaru tłumaczyć wszystkiego jeszcze raz.

- Proszę się uspokoić – powiedział Porfiry. – Nie musi pan reagować tak nerwowo.

- Dobrze, ale nie lubię powtarzać w kółko tego samego.

Pietrowicz zbliżył się do młodzieńca i zajrzał mu głęboko w ciemne oczy. Rodion speszył się i spuścił wzrok. Na jego twarzy pojawił się ostry rumieniec. Wstał szybkim ruchem, zręcznie wyminął Pietrowicza i podszedł do okna.

- Jeżeli tylko po to mnie pan wezwał, to chyba już pójdę – powiedział z rękoma zalożonymi na pierś. Pietrowicz zaszedł go od tyłu.

- Szczerze powiedziawszy, nie tylko dlatego – rzekł tuż nad jego uchem, niskim, wibrującym głosem. Raskolnikow odwrócił się szybko w jego stronę i napotkał jego twarz tuż przy swojej. Na twarzy Porfirego malowało się coś w rodzaju szelmowskiego uśmiechu. Jego oczy tkwiły głęboko w źrenicach Rodiona. Młodzieniec dostrzegł w nich coś dziwnego. Coś, co przyprawiło go o dreszcz.

- Ja naprawdę już pójdę – wydukał, ledwo otwierając usta. Pietrowicz popatrzył na blade wargi młodzieńca i znów mimowolnie oblizał swoje. Raskolnikow chciał mu umknąć, lecz mężczyzna był szybszy. Złapał go mocno za poły płaszcza i przycisnął do ściany, napierając nań całym ciałem. Rodion jęknął.

- Co pan wyprawia?!

- Cicho, Rodia… Nic ci nie będzie, jeśli będziesz grzeczny…

- Proszę mnie zostaw… - nie skończył student, gdyż Pietrowicz zamknął mu usta drapieżnym pocałunkiem. Raskolnikow próbował go odepchnąć, lecz nie zdołał. Pietrowicz był silniejszy. Zaczęli się szamotać. Porfiry pociągnął Rodiona i pchnął go na biurko. Większość papierów i innych rzeczy spadła na podłogę, mebel przesunął się spory kawałek, kiedy oba ciała naparły na niego. Raskolnikow siedział teraz na krawędzi biurka przygwożdżony do niego przez silne ramiona Pietrowicza. Zastępca śledczego pochylał się nad nim. Jedną rękę wsunął pod płaszcz i koszulę Rodiona, szukając jego nagiego ciała, drugą trzymając go za włosy, odchylając jego głowę do tyłu. Zaczął namiętnie i brutalnie całować jego szyję. Raskolnikow jęczał i sapał, nie mógł wydobyć z siebie żadnego innego dźwięku. Jego ciało było sparaliżowane. Biurko przesuwało się dalej po zakurzonej podłodze, a student już prawie na nim leżał, z biodrami Porfirego pomiędzy udami.

Nagle uścisk Pietrowicza złagodniał. Jego pocałunki stały się bardziej delikatne. Lewą ręką masował brzuch Rodiona, znalazł też zapięcie jego spodni. Położył na nim swoją dłoń i ścisnął lekko. Raskolnikow poczuł falę gorąca. Zamknął oczy, nie wiedząc, co się wokół niego dzieje. Był otępiały, słyszał tylko oddechy – swój i Porfirego – oraz głośne bicie własnego serca.

Pietrowicz zniżył się trochę, podwinął koszulę studenta i rozpoczął wędrówkę językiem po jego szczupłym torsie. Rodion wił się, niewygodnie mu było na biurku, jakiś długopis wbijał mu się w dłoń. Pietrowicz lekko wsunął palce pod spodnie Raskolnikowa, po czym jednym gwałtownym ruchem rozerwał je. Student jęknął. Starszy mężczyzna podniósł się i spojrzał mu prosto w oczy rozpalone gorączką.

- I jak, będziesz grzeczny, Rodia? – zapytał lekko zachrypniętym głosem. Raskolnikow przełknął glośno ślinę i nie odpowiedział. Nic do niego nie docierało, czuł, że ma wysoką temperaturę i kręciło mu się w głowie. Porfiry uznał to za zgodę i powoli ściągnął z niego spodnie, tak że opadły do kolan. Pod bielizną studenta zarysowywał się kształt całkiem przyzwoitego przyrodzenia. Pietrowicz oblizał się ponownie, lecz przybliżył się do twarzy młodzieńca i wpił się w niego ustami. Rodion cicho jęknął, co podnieciło starszego mężczyznę. Jego prącie było już bardzo napięte, więc rozpiął spodnie i uwolnił ogiera. Ciałem prawie położył się na Raskolnikowie, tak że ocierał się o jego rozpalony brzuch. Rodion oddychał szybko, czuł pot na całym ciele, oczy świeciły mu żarem. Wił się na biurku, lecz już nie czuł uwierających go przedmiotów, które zresztą zdążyły już upaść na podłogę.

Pietrowicz podniósł się i chwycił młodzieńca za biodra, po czym posadził go na biurku w dogodnej pozycji. Swoim prąciem ocierał się teraz o penisa Rodiona, dzieliła ich tylko bielizna. Raskolnikowi troiło się w oczach. Nie wiedział czy to z podniecenia, czy z gorączki. Bał się, że zemdleje, choć może to byłoby dla niego swoistym ratunkiem.

Porfiry wreszcie dobrał się do jego bielizny.

- Chciałem to zrobić, odkąd się spotkaliśmy, panie Raskolnikow… Rodia… Spodobałeś mi się od samego początku – sapał mu do ucha, przygryzając je. – Wiem, Rodia, że jestes winny… Ale możemy o tym zapomnieć…. Jeżeli tylko pozwolisz mi…

Pietrowicz chwycił w dłoń prącie młodego człowieka i zaczął je pocierać. Rodion jęknął przeciągle i wygiął się w łuk. Starszy mężczyzna podniecił się jeszcze bardziej. Nie mógł już wytrzymać. Położył Raskolnikowa na biurku, zarzucił sobie jego nogi na ramiona i wsunął w jego wnętrze dwa palce. Rodion krzyknął głucho, a oczy prawie wyszły mu z orbit.

- Bo…li… - wysapał. – To.. boli…

- Zaraz przestanie – szepnął Pietrowicz i pocałował go delikatnie w smukłą łydkę. Poruszył palcami we wnętrzu studenta, potem jeszcze raz, coraz szybciej. Rodion był cały wilgotny. Wyginał się na biurku, które suwało się po podłodze, jęcząc przy tym dość głośno.

- Cicho, Rodia… zaraz będzie po wszystkim – rzekł Pietrowicz, wyjmując palce z jego wnętrza, powoli wprowadzając w nie swojego penisa. Raskolnikow krzyknął krótko, kiedy poczuł w sobie pulsujące prącie zastępcy śledczego. Jego ciałem wstrząsnął spazm bólu. Zagryzł dloń, prawie do krwi, żeby nie czuć tego bólu. Pietrowicz poruszał się w nim ciężko i powoli. Było mu ciasno, lecz to podniecało go jeszcze bardziej. Jedną ręką przytrzymywał studenta, drugą masując go po penisie. Zaczął trochę przyspieszać, gdy poczuł, że młodzieniec jest już na skraju wyczerpania. Wreszcie wytrysnął do jego wnętrza. Rodion nie mógł złapać oddechu. Pietrowicz zajął się jeszcze jego narządem, który wciąż był nabrzmiały. Pochylił się i wziął go do ust. Raskolnikow znów jęknął, coraz bardziej zmęczony. Porfiry possał go dosyć mocno i szybko, po chwili wywołując wytrysk spermy na swoją twarz. Raskolnikow opadł ciężko na biurko, sapiąc i krztusząc się śliną.

Pietrowicz wstał i założył spodnie z powrotem. Posadził ledwo przytomnego Rodiona na biurku i ubrał go. Młodzieniec był rozpalony jak samo piekło. Zastępca śledczego wyprowadził go bocznymi drzwiami do pokoju i położył go na niedużej kanapie. Okrył go kocem i usiadł przy nim. Po kilku minutach, Rodion stracił kontakt z rzeczywistością i usnął. Pietrowicz pocałował go w mokre od potu czoło i odgarnął posklejane kosmyki wlosów.

- Nigdy ci tego nie zapomnę, Rodionie…

Jakby koniec xD