Friday, March 19, 2010

YAOI xd "Zbieracz Burz" ;)

Gabriel siedział za biurkiem w swoim gabinecie i nerwowo obracał na palcu pierścień władzy. Rozmyślał o tej całej pokręconej sytuacji z Daimonem i zastanawiał się, jak ją rozwiązać. Z goryczą pomyślał o swojej funkcji regenta Królestwa; musiał ponieść odpowiedzialność za cały bałagan, jakiego narobił Frey i wcale mu się to nie podobało. Był sfrustrowany jak diabli. Miał ochotę się urżnąć, ale nie w samotności. Sięgnął po Oko Dnia, żeby skontaktować się z najbliższą mu w tej chwili osobą.
- Razjel! – zawołał. Jednak odpowiedziała mu cisza. Ponowił wołanie, ale niestety z tym samym skutkiem.
- Cholera, co jest – mruknął, drapiąc się po głowie. Westchnął z rezygnacją i wyjął z szuflady kawałek szmatki – latający dywan.
- Moc! – powiedział dobitnie i świat wokół niego się rozpłynął.
Wylądował miękko pośrodku gabinetu wypełnionego najróżniejszymi magicznymi sprzętami. Nie chcąc niczego popsuć, ani wysadzić w powietrze, przeszedł ostrożnie na palcach przez cały pokój, aby znaleźć się w sypialni Pana Tajemnic.
Razjel spał. Jego wątła sylwetka leżała skulona na łóżku, okryta tylko cienką narzutą. Regent Królestwa widział tylko ciemny warkocz opadający poza krawędź łóżka i miarowo poruszające się w rytm oddechu plecy. Nie chciał budzić przyjaciela. Usiadł w fotelu przy łóżku i zapatrzył się na śpiącego archanioła, z lekkim uśmiechem.
Nagle Razjel poruszył się i przewrócił na plecy. Początkowo nie zdawał sobie jeszcze sprawy z obecności cherubina. Przecierał zaspane oczy ziewając, po czym przeciągnął się niczym kot. Dopiero wtedy zauważył kątem oka Gabriela.
- Na Jasność! – wysapał, zrywając się do siadu. – Dżibril! Nie strasz mnie!
- Przepraszam! – Gabriel roześmiał się serdecznie. – Nie chciałem.
- Wchodzisz bez uprzedzenia i siedzisz tu jak ta zmora – burknął Razjel, gramoląc się spod narzuty. Opuścił na podłogę bose, delikatne stopy i jeszcze raz się przeciągnął. Gabriel uznał, że Świetlisty wyglądał czarująco, wyprężając leniwie ciało. Z warkocza wydostało się kilka niesfornych pasm i teraz opadały Razjelowi na szlachetne czoło.
- No dobrze – odezwał się Pan Tajemnic, przyglądając się Gabrielowi uważnie. – Czego chcesz?
- Och, Razjel – żachnął się cherubin na żarty. – Jak zwykle jesteś uprzejmy.
Książę Magów westchnął, przecierając zmęczoną twarz.
- Wybacz, Dżibril, ale okropnie się czuję. Zwykle nie drzemię w środku dnia.
- Nie szkodzi – odparł Gabriel. – Chciałem tylko potopić z tobą smutki w alkoholu.
- No wiesz co – zaśmiał się Razjel, odgarniając z twarzy kosmyki włosów. – Nie przystoi Regentowi!
Gabriel machnął ręką, zaś Razjel wstał z łóżka i skinął na przyjaciela dłonią.
- Chodź, w gabinecie mam jeszcze trochę wina z Byblos.
Udali się do wyżej wspomnianego pomieszczenia. Dżibril oparł się ostrożnie o jedno z biurek zawalone magicznymi urządzeniami i przyglądał się z zainteresowaniem, jak Razjel wyciąga z barku wino i nalewa je do dwóch kieliszków. Szata Pana Tajemnic obsunęła się nieco z jednego ramienia, ukazując kawałek nagiej skóry. Gabriel mimowolnie zapatrzył się w to miejsce i oblizał wargi.
Razjel nalawszy alkoholu, ruszył z kieliszkami do Regenta Królestwa. Obaj wznieśli niemy toast z gorzkimi uśmiechami i upili po łyku.
- Przytłacza mnie ta cała sprawa z Daimonem – westchnął Razjel, przypatrując się szklanemu naczyniu trzymanemu w dłoni. Opuszkiem palca wodził po krawędzi kieliszka, co Dżibrilowi wydało się niezwykle pobudzające wyobraźnię. Skarcił się w myślach za grzeszne myśli i spojrzał w chudą, pociągłą twarz przyjaciela.
- Mnie też – odparł i upił kolejny łyk.
- Cholera! - zaklął nagle Pan Tajemnic. – Że też nas to spotyka. Wiecznie jakieś kłopoty. Mam dosyć czasami, wiesz?
Spojrzał na Gabriela dużymi, smutnymi oczyma, aż Panu Objawień zaschło w gardle. Upił kolejny łyk, ale to nie pomogło. Odstawił kieliszek na biurko i podszedł do przyjaciela.
- A co ja mam powiedzieć? – szepnął, kładąc dłoń na policzku Razjela. Archanioł drgnął lekko i spuścił wzrok, speszony.
- Mam dość dźwigania tego gówna na swoich barkach – powiedział cicho. – Ale podziwiam, że ty się jeszcze trzymasz.
Gabriel uśmiechnął się smutno i podniósł podbródek Pana Tajemnic, aby ten spojrzał mu w oczy.
- Taki już mój los – odparł i przybliżył się do Księcia Magów na niebezpiecznie małą odległość. Razjel poczuł oddech przyjaciela na swoim policzku i znów drgnął. Serce zaczęło mu szybciej bić, a dłonie pocić ze zdenerwowania. Gabriel drugą dłonią musnął nagiego ramienia Pana Tajemnic, po czym pochylił się i złożył na nim delikatny pocałunek.
- Dżibril, co ty… - zaczął Razjel niespokojnie, ale cherubin położył mu palec na ustach, uśmiechając się łagodnie.
- Cicho, Razjel – szepnął. – Psujesz moment.
Po czym pochylił się ponownie i musnął wargami usta Księcia Magów. Razjel zesztywniał momentalnie, kieliszek wypadł mu z dłoni, jednak wiedziony jakimś dziwnym instynktem, rozchylił wargi i oddał pocałunek. Gabriel muskał językiem górną wargę archanioła, dłonią delikatnie dotykając wątłego policzka przyjaciela. Razjel miał półprzymknięte oczy i wzdychał cicho, kiedy Gabriel bawił się jego wargami, na przemian liżąc je i przygryzając. Czuł, jak słabną mu kolana, a po wnętrzu rozlewa się niebywałe ciepło. „To od wina” – pomyślał nerwowo, po czym stęknął, jakby ktoś wbił mu igłę w nadgarstek.
- Nie, Dżibril – zdołał wyjąkać w miękkie usta Pana Objawień, po czym odsunął się od niego ze spuszczonym wzrokiem.
- Razjel… - wyszeptał Gabriel, wracając do rzeczywistości. Zaczął zdawać sobie sprawę ze swojego posunięcia i zaniepokoił go nieco wystraszony wyraz twarzy Pana Tajemnic.
- Nic nie mów – odparł prawie niedosłyszalnie Razjel, przełykając ciężko ślinę. – Może po prostu idź, dobra?
- Ale Razjel… - próbował dalej Gabriel.
- To nieodpowiednie! – wybuchł nagle Książę Magów, odwracając się plecami do przyjaciela. Podszedł do biurka i oparł się o nie rękoma. Gabriel zauważył, że ciało archanioła drżało lekko. Podszedł do niego od tyłu i położył dłoń na jego plecach. O dziwo, Razjel nie odskoczył jak oparzony, ani nie zbeształ przyjaciela za ten gest. Zamiast tego, odwrócił się powoli, patrząc wyzywająco w oczy cherubina.
- Dlaczego to zrobiłeś? – spytał cicho, lecz stanowczo.
- Razjel, ja… nie wiem… To był impuls… - Gabriel nerwowo obrócił na palcu pierścień władzy. Niespodziewanie Razjel chwycił go za szatę na piersiach i przyciągnął do siebie.
- Cholera, Dżibril – wysyczał mu prosto w usta. – Niech cię diabli wezmą.
Po czym pocałował go z pasją, jakiej Gabriel nie spodziewał się po opanowanym Księciu Magów. Cherubin objął Razjela mocno i obaj naparli na biurko, zrzucając z niego kilka czarodziejskich zabawek. Wokół nich rozległy się syki i wybuchy, ale niezwracani na to uwagi. Gabriel posadził Razjela na biurku, a tamten rozchylił nogi, pozwalając Regentowi na ustawienie się między nimi. Ich pocałunki stały się coraz bardziej zachłanne. Gabriel przeniósł usta na linię szczęki, podbródek i szyję Pana Tajemnic, liżąc ją na przemian i ssąc. Razjel wzdychał cicho, wtapiając palce w ciemne włosy przyjaciela. Dłonie Gabriela wsunęły się pod szatę archanioła; cherubin uśmiechnął się lekko, gdy skonstatował, że jego towarzysz nie ma nic pod spodem. Jego dłoń zabrnęła dalej i natrafiła na nabrzmiały z podniecenia członek skrzydlatego. Razjel jęknął cicho, czując palce zaciskające się na jego przyrodzeniu. Gabriel zaczął je pocierać, patrząc przy tym w zamglone oczy Pana Tajemnic.
- Dżi-Dżibril – wydyszał z trudem Razjel. – Och, cholera jasna!
Odchylił do tyłu głowę, pozwalając Gabrielowi na wpicie się w swoją szyję. Pan Objawień również był podniecony. Spuścił w dół białe, bawełniane spodnie i otarł się swoim członkiem o udo Razjela.
- Zrób to, na Jasność! – wydyszał Razjel, rozchylając mocniej nogi. Gabriel chwycił uda przyjaciela, a Pan Tajemnic wygiął ciało do tyłu, opierając się o blat biurka łokciami. Jego płuca pracowały ze zdwojoną prędkością. Gabriel pomógł sobie ręką, po czym wsunął się we wnętrze Księcia Magów.
Razjel jęknął przeciągle, starając się nie dać po sobie poznać, że go boli. Nie chciał przerywać z powodu głupiego bólu, który przecież za chwilę ustąpi. Gabriel zarzucił sobie jedną nogę przyjaciela na ramię, aby ułatwić sobie dostęp do jego wnętrza. Zaczął poruszać się miarowo, z pasją obserwując kalejdoskop uczuć wymalowanych na twarzy Razjela. Anioł miał półprzymknięte oczy i rozchylone kusząco usta, wydając z siebie ciche jęknięcia przy każdym pchnięciu. Gabriel wykonywał powolne ruchy miednicą, nie chcąc narazić Razjela na ból większy, niż tego wymagała sytuacja. Jednocześnie starał się, żeby Pan Tajemnic poczuł go dobrze, co zresztą mu się udało, wnioskując z ekstatycznego wyrazu twarzy Księcia Magów.
- Dżibril! – wydał z siebie zduszony okrzyk Razjel, odrzucając do tyłu głowę. Poczuł ulgę w kroczu, które osiągnęło apogeum podniecenia i eksplodowało niczym fajerwerki na 4 lipca. Po kilku silniejszych pchnięciach, Gabriel również osiągnął szczyt, rozlewając się wewnątrz swojego przyjaciela. Powoli wysunął się z niego i pocałował czule Pana Tajemnic, ciężko oddychając. Obaj uśmiechali się jak wariaci. Cóż, może i Daimon Frey, Abaddon, Anioł Zagłady oszalał, ale to była ostatnia rzecz, jaka interesowała w tej chwili dwóch najbardziej wpływowych Świetlistych w Królestwie…

1 comments:

Anonymous said...

Hmm, ogólnie opowiadanie całkiem fajnie napisane, znalazłabym niewiele błędów stylistycznych, ale bardzo przyjemnie się czytało.

A mnie oficjalnie?
Nie widzę Gabriel x Razjel xD Prędzej Razjel x Gabriel, jeśli w ogóle xDDD